เมื่อจบ ม.ปลายจาก รร.สตรีพัทลุงแล้ว เป้าหมายทางการศึกษาของตัวเองก็คือ อยากเรียนรัฐศาสตร์ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าสถานที่เรียนก็คือ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี คณะมนุษยศาสตร์ วิชาเอกรัฐศาสตร์
เมื่อได้มาอยู่แล้วได้พบกับกิจกรรมหลากหลาย ได้เจอวิถีชีวิตที่คิดว่าไม่เหมือนกะมหาวิทยาลัยทั่วๆไป ไปเจอเพื่อนฝูงที่แสนจาสนุกสนานไปในทิศทางเดียวกัน(บ้าๆบอๆเหมือนกัน) เป็นบรรยากาศที่แสนจาอบอุ่นมาก จนกระทั่งจบการศึกษาความทรงจำนั้นไม่เคยลืมเลย
จบการศึกษาไปสอบบรรจุเข้ารับราชการที่ จ.อุทัยธานีในตำแหน่ง นักพัฒนาชุมชน กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย ซึ่งเป็นจังหวัดที่ห่างไกลจากบ้านเกิด(จ.พัทลุง) มาก คิดในใจว่าฟ้าคงลิขิตให้เราได้แจ้งเกิดในชีวิตราชการ และคงเป็นสถานที่ที่จะตั้งรกรากถิ่นฐานตัวเองต่อไปในอนาคต เพราะดูแล้วว่าสนุกกับการทำงานเหลือเกิน
แต่ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน เมื่อยามเจอปัญหา อุปสรรคต่างๆมันทำให้ตัวเองรู้สึกว่าไม่ชอบเลยในวิถีทางที่เป็นอยู่ ทั้งเพื่อนร่วมงาน ผู้บังคับบัญชาดูเหมือนว่าจาแสวงหาประโยชน์จากหน้าที่การงานเพื่อตัวเองทั้งนั้น และยังให้เราเข้ามาเกี่ยวข้อง เป็นเครื่องมือในการแสวงหานั้น ซึ่งขัดกับอุดมการณ์ของตัวเองอย่างสิ้นเชิง บอกตรงๆว่าไม่ชอบเลย ในฐานะสิงห์น้ำเงินตัวหนึ่งยอมอยู่อย่างอด ดีกว่าอยู่อย่างอิ่มแต่แสวงหาประโยชน์จากความบกพร่องของระบบราชการ
การตัดสินใจครั้งสำคัญจึงเกิดขึ้นเมื่อได้สอบโอนมาอยู่กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย ซึ่งรับโอนมาในตำแหน่งเจ้าพนักงานปกครอง ตัวเองสอบได้ที่ 4และต้องปฏิบัติหน้าที่ใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้(ปัตตานี นราธิวาส ยะลา) เลยตัดสินใจเลือกจังหวัดปัตตานีเพราะเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของตัวเอง เมื่อหลายคนรู้ข่าวว่าจะไปทำงานที่ปัตตานีก็สงสัยว่าคิดอะไรในหัวใจ มีสาเหตุใดที่ต้องไปทำงานในพื้นที่นั้น
ไม่รู้จาตอบคำถามต่างๆที่มีมามากมายได้อย่างไร คงปล่อยให้มันเป็นคำถามอยู่ในใจของหลายคนที่ห่วงใยต่อไป
มารายงานตัววันแรก ผู้บังคับบัญชาบอกว่า "ผมจะให้คุณบัณฑิต ไปดำรงตำแหน่งท้องถิ่นอำเภอกะพ้อ คุณมีข้อขัดข้องอะไรไหม" ได้ฟังคำถามแล้วก็เกิดคำถามสองคำถามขึ้นในใจ คำถามแรกคือ อำเภอกะพ้ออยู่ตรงไหน เราเรียน มอ.ปัตตานีมาทำไมเราไม่รู้จักอำเภอกะพ้อ คำถามที่สองคือ เราจะเป็นท้องถิ่นอำเภอได้เหรอ เพราะตำแหน่งท้องถิ่นอำเภอที่เรารู้จักมาก่อนนั้น เป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างใหญ่โต เป็นผู้ช่วยนายอำเภอในการกำกับดูแลการปฏิบัติงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น(เทศบาล อบต.) แล้วเราแค่ตำแหน่งเจ้าพนักงานปกครอง ระดับ 4 จาไปเป็นท้องถิ่นอำเภอได้อย่างไร
และแล้วก็เป็นจริงเมื่อผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานีได้ลงนามในคำสั่งแต่งตั้งให้เราไปปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งท้องถิ่นอำเภอกะพ้อ ตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม 2549 เป็นต้นไป
ได้มาทำงานในตำแหน่งท้องถิ่นอำเภอกะพ้อแล้วรู้สึกว่าเนี่ยแหละใช่ ที่เราเรียนมาตอนป.ตรี น่ะ มันต้องทำงานอย่างนี้ มันทั้งบู๊ ทั้งบุ๋น ใช้ความสามารถที่เรียนมาได้เต็มที่ ที่ใครๆเค้าบอกว่าตอนเรียนให้ทำกิจกรรมที่หลากหลาย ใช้ชีวิตให้เต็มรูปแบบมันดีอย่างนี้นี่เอง
ณ วันนี้ หลายคนในอำเภอเรียกเราว่า "ปลัดบอล" แม้ว่าจาเป็นตำแหน่งในอดีตก่อนที่กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจาแยกออกมาจากกรมการปกครอง แต่มันก็ไม่ได้ด้อยกว่าตำแหน่งปลัดอำเภอเลย เพราะมีหลายคนกว่าจามาเป็นท้องถิ่นอำเภอได้ต้องเป็นปลัดอำเภอตั้งหลายปี แต่เราโอนมาแล้วเป็นท้องถิ่นอำเภอเลย คงเป็นที่อิจฉาตาร้อนของใครหลายคนไม่น้อย เนี่ยแหละที่เค้าว่าแข่งเรือแข่งพายแข่งกันได้ แต่แข่งวาสนากันไม่ได้ จริงอย่างนี้นี่เอง...

ฟังเพลง อ่านหนังสือไรก็ได้ เล่นกีฬาได้ทุกประเภทแต่เอาดีไม่ได้ซักอย่างเลย...เล่นเพื่อความมันส์เท่านั้น

ร็อค เพื่อชีวิต สากล หรืออะไรก็ได้ ลูกทุ่งยังได้เลย แล้วแต่อารมณ์

แนวไหนก็ได้ยกเว้นหนังผีกะแนวสยองขวัญ กลัว...ว่ะ

ก็ดูข่าวนั่นแหละ ว่าพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนใต้น่ะมีวันไหนบ้างที่ไม่มีการตายเกิดขึ้น(ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติ) เมื่อไหร่จาสงบว้า....

คมเสธแดงทุกภาคเลย มันส์ดี โดยเฉพาะเล่ม 3 (แดนใต้ลุกเป็นไฟเพราะ...มึง!!! คนเดียว) ออ..หนังสือแนวชีวประวัติคนดังทางการเมือง แวดวงข้าราชการชั้นผู้ใหญ่และแนวท่องป่า ใช้ชีวิตแบบ outdoor ชอบมาก